Een week later was de eerste afspraak met de hematoloog. Dit bleek een intake te zijn, dus werden er weer een hoop vragen gesteld over mijn klachten, lichaam en leefstijl. Hier kon ik ook meteen al mijn vragen stellen, vragen welke waren gebaseerd op de verhalen van mensen die in het buitenland zijn behandeld. Maar al snel bleek dat het hier meer ontspannen was. Ik hoefde niet in quarantaine, qua voeding waren er een paar kleine aanpassingen en bloemen mochten nog niet in de eerste weken. Waarom geen bloemen? Nou, dat had eigenlijk niets met de bloemen te maken, maar met het water waar ze in staan. Stilstaand water kan voor verspreiding van bacteriën zorgen. Het zelfde is met voeding, sommige voedingsmiddelen kunnen meer bacteriën aantrekken en andere, waaronder voedingssupplementen, hebben invloed op de werking van medicatie welke je voorgeschreven krijgt.
Het was een goed gesprek, welke een uurtje duurde, een gesprek waar geen oordeel aan hing, wat puur informatief was zonder dat er nog onzekerheid was over welke kant het op zou gaan. Nu was ik redelijk fit en relatief gezond, dus hoefde daar geen zorgen over te maken. De behandeling stond vast, alleen de vraag
was wanneer. Ik hoopte dat tijdens deze afspraak te horen, maar helaas wisten ze dat nog niet. Ik zou op korte termijn weer uitgenodigd gaan worden voor een afspraak met de hematoloog en een verpleegkundige over het verdere traject en met de verpleegkundige kennis te maken. Dus weer even in spanning omdat je gewoon niet weet wanneer het gaat gebeuren.
Leren prikken
Twee weken later was de afspraak al, eerst nog wat testen doen bij de hematoloog, daarna een kennismaking met de verpleegkundige. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten, maar kreeg al snel te horen dat ik mezelf ging leren prikken, na de eerste chemokuur zou ik groeihormonen moeten prikken, 2 maal daags middels een injectie, welke jezelf moest zetten. Alleen de verpleegkundige wilde wel weten dat ik het ook zelf kon. Ik was hier behoorlijk gespannen voor, je moest in één keer een naald in je buik zetten met een goedje welke de stamcellen uit je ruggenmerg in je bloed laten komen.
Ik zat daar op een behandeltafel, de verpleegkundige deed voor hoe ik de spuit vast moest houden, de injectie was voor nu nog gevuld met een zoutoplossing. Ik met knikkende knietjes en licht trillende hand hou die injectie vast. Ik denk ik steek hem erin en dan is het zo achter de rug. Voor mijn gevoel moest ik nog beginnen en voelde er eigenlijk niets van, maar toen zei de verpleegkundige “zo dat was het dat”. Ik was licht verbaasd, eigenlijk merkte ik er niets van en ging het redelijk vanzelf, dus weer in de stress gezet voor niets.
De datum
Maar hierna kreeg ik te horen dat 17 mei 2024 mijn eerste chemokuur zou toegediend worden, de eerste op de dagbehandeling en het zou een hele dag duren. Eigenlijk bracht elke afspraak veel spanning met zich mee, spanning omdat je niet wist wat er ging gebeuren en hoe je erop zou reageren. Ook hier komt weer een stuk onzekerheid omdat het een onbekend iets is. Tuurlijk ken je de verhalen van de mensen die het gehad hebben voor de ziekte kanker. Het gaat nog een paar weken duren voor het zover is. Maar de onzekerheid omdat je niet weet wat er gaat gebeuren zal nooit wennen. Hoe ga ik erop reageren, wat gaat mijn lichaam doen.
Word ik misselijk, word ik moe, omdat ik er geen ervaring mee heb is dat nog onbekend. Maar voor de zekerheid zorg je er maar voor dat je na 17 mei 2024 geen afspraken meer hebt en niets meer hoeft.
Wachten op het onbekende
Een lange spannende tijd ging voorbij een tijd waarin ik extra mijn best deed om niet ziek te worden en geen infecties op te lopen. En langzaam kwam 17 mei dichterbij. 17 mei zou ik echt het onbekende in gaan. Niemand weet hoe het gaat lopen, niemand weet wat de resultaten zullen zijn, gaat het het allemaal waard zijn. Ik zal erg ziek gaan worden na deze datum, dat is iets wat zeker is.